เช้ารื่นชื่นสะอาดฟ้าหมาดฝน
แลพ้นเมฆฟ่อนไปย้อนหา
ภาพเก่าเยาว์วัน-นาฬิกา
สักยี่ห้อราคาไม่ต้องแพง
ตอนนั้นยังหนุ่มวัยกรุ้มกริ่ม
โลกเหมือนส่งยิ้มให้ทุกแห่ง
ทำงานสอน ดูดีราศีแรง
สวมบทบาทแสดงเป็นพ่อพิมพ์
กลับบ้านเยี่ยมพ่อที่รอว่า
เมื่อไหร่ลูกจะมาให้เอิบอิ่ม
แกงพุงปลาลูกสะตอให้รอชิม
เห็นลูกพ่อยิ้มสบายใจ
พ่อเอ่ยปากขอ นาฬิกา-
ข้อมือ สวมพาไปไหน-ไหน
ตามประสาคนชายอายุวัย
แฟชั่นสมัย สมบัติ เมทะนี
จำใจซื้อให้ไร้ยี่ห้อ
เอาพอสวมได้แบบตระหนี่
ไม่ให้ความใส่ใจไม่ไยดี
เงินมีค่อยหา ค่อยว่ากัน
ใช้จ่ายเวลาสุรุ่ยสุร่าย
มักง่ายก้มหน้าแต่ล่าฝัน
ลืมชายที่บ้าน ลืมคืนวัน
ลืมนาฬิกาเรือนนั้น ที่พ่อรอ
มองพ่อนอนนิ่งในโลงไม้
นาฬิกาสวมใส่ข้อมือพ่อ
มองหน้าปัดนาฬิกาน้ำตาคลอ
ไร้ยี่ห้อแต่พ่อ สวมจนตาย!
