เมืองแสนไกลไม่เห็นเส้นแดนด้าว
หนึ่งก็กร้าวหนึ่งก็กล้าท้าสนั่น
จุดชนวนกวนก่อล่อไฟควัน
โขมงมั่นกันขนัดซัดแรงง้าง
อยู่ไกลแต่ในใกล้ไร้พรมแดน
อกสั่นขวัญแขวนเขาแค้นข้าง
ยักษ์ใหญ่กระทืบเท้าให้ร้าวราง
ไกลห่างแต่ก็ห่างอย่างแนบชิด
คลองคล่องคลองครางขวางแจวถ่อ
ใครล่ออย่าใครล่องเข้าข้องขิต
ที่เคยลื่นกลืนคล่องกลับต้องคิด
เข้าโหมดติดพิษลามตามทำนอง
มาสะเทือนเลือนลั่นโรงกลั่นเกลี้ยง
จะถึงเวียงไทยได้ ไม่ไหวคล่อง
ค่าตลาดชาติช้ำไม่ช่ำชอง
แซ่เสียงร้องเศร้าสะท้านร้านกาแฟ
จากนายทุนถึงรากหญ้าฟ้ากับเหว
กลางเพลิงเปลวใครปล้นจนย่ำแย่
ขยาดยักษ์ผู้มักมากฝังรากแท้
ไม่เผื่อแผ่ถึงราก แห้งผากใจ
เด็ดดอกไม้ที่นั่นสะเทือนที่นี่
ระทมถี่ทุกข์ท้นจนไม่ไหว
แยกชั้นชนผู้จนยากห่างฟากไกล
กับสงครามยามใกล้ แค่ปากท้อง
