มติชนสุดสัปดาห์ > บทวิเคราะห์ > ในประเทศ > ท่านประธานเบรกเกอร์

ท่านประธานเบรกเกอร์

13.11.2026

…

นับเวลาที่ “ระบอบน้ำเงิน” ก้าวเข้ามาเป็นผู้มีอาญาสิทธิ์กดปุ่มคุมชะตากรรมประเทศ จนถึงวันนี้ก็เพิ่งจะได้ 1 ปีเศษ

หรือหากนับจุดเริ่มรัฐบาลสีน้ำเงินสมัย 2 ที่ชนะเลือกตั้งถล่มทลาย กระทั่งเข้ามามีอำนาจเต็มจนถึงวันนี้ ก็เพิ่งก้าวเข้าสู่เดือนที่ 8

และแม้จะเป็นเวลาแค่ 8 เดือน แต่ในทางการเมืองถือว่ารัฐบาลสีน้ำเงินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ

วันนี้ผู้มีอำนาจค่ายสีน้ำเงินสะสมฐานอำนาจ และเร่งเดินหน้าขยายกลไกอิทธิพลเข้าสู่ทุกองคาพยพทางอำนาจของระบอบประชาธิปไตยไทย

หากมองในมิติฝ่ายบริหาร รัฐบาลค่ายสีน้ำเงินอยู่ในช่วงสมัยที่มีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ประสบความสำเร็จในการรวมศูนย์บ้านใหญ่/เครือข่ายอิทธิพลท้องถิ่นจากทั่วประเทศได้สำเร็จ ภายใต้การบัญชาการของ 2 น.

ปัญหาการบริหารที่นักวิชาการมักมองว่าอาจจะเป็นข้อด้อยของการเมืองลักษณะนี้ก็แก้ปัญหาด้วยการพึ่ง “มือโปรเทคโนแครต” เข้ามาช่วยพยุงสถานะรัฐบาล ลดความไม่พอใจด้านภาพลักษณ์การบริหาร

ควบคุมราชการได้หมดทั้งประเทศ เลื่อนสถานะ ตบรางวัลให้บุคคลที่แสดงออกในความภักดีต่อสีน้ำเงินแบบชนิดติดจรวด ทั้งยังขยายแขนขาการเมืองของตัวเองไปจนระดับชุมชน

ฝั่งพรรคร่วมรัฐบาลอย่างเพื่อไทย ก็กดไว้ได้อยู่หมัด ใช้นิติสงครามล็อกคอผู้นำจิตวิญญาณของค่ายสีแดงไว้ แลกกับการแบ่งผลประโยชน์อำนาจให้บ้าง จนค่ายสีแดงไม่จำเป็นต้องขวนขวายคิดต่อรองทางการเมืองอะไรให้วุ่นวาย

นี่คือความเข้มแข็งของอำนาจบริหารในรัฐบาลสีน้ำเงิน สงบเรียบร้อยจนแทบไม่ต้องออกแรงอะไร

แต่จะมีอำนาจบริหารที่มั่นคงยาวนานได้ก็ต้องกุมอำนาจนิติบัญญัติและตุลาการให้ได้ นั่นจึงเป็นที่มาของการได้เห็น “สงครามตัวแทน” ในสมรภูมินิติบัญญัติและสมรภูมิตุลาการ

เป็นที่รู้กันว่า ในมิติอำนาจตรวจสอบของประเทศวันนี้โน้มเอียงไปในทาง “เป็นคุณ” กับระบอบสีน้ำเงินอย่างต่อเนื่อง

ตั้งแต่องค์กรอิสระไปจนถึงอำนาจตรวจสอบบางองค์กร เหลือเพียง “ระบบศาลยุติธรรม” หน่วยเดียว ที่ระบอบสีน้ำเงินยังเจาะไม่เข้า

และนั่นคือที่มาของ 3 เหตุการณ์ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

1. กรณี กกต.มีมติ 5 ต่อ 2 ยื่นคำร้องไปที่ศาลรัฐธรรมนูญ หวังสกัดอำนาจศาลฎีกาไม่ให้เข้ามารับคำร้องเกี่ยวกับการวินิจฉัยของ ส.ว. กรณีคุณสมบัติ ส.ว.สีน้ำเงิน
เป็นมูฟที่สร้างความปวดหัวให้กับวงการนิติศาสตร์ไม่น้อย เพราะแทนที่คนยื่นคำร้องควรจะเป็นศาลฎีกา กลับกลายเป็น กกต.เป็นฝ่ายยื่นตีความข้อพิพาทเสียเอง
ทั้งๆ ที่ศาลฎีกาก็ไม่ได้สงสัยอะไร แต่ไย กกต.ก็ออกอาการมึนงง ราวกับมีเบื้องหลังอะไรสักอย่าง?

2. กกต.ร้องศาลฎีกา ขอให้ชะลอการวินิจฉัยตรวจสอบคุณสมบัติ ส.ว.กลุ่มที่ถูกวิจารณ์ว่าเป็น “กลุ่มพลีชีพ” อันเนื่องมาจากคดีโกงเลือก ส.ว.

แต่ก็ต้องหน้าแตกกลับมา เพราะศาลฎีกามีมติยกคำร้องของ กกต. ด้วยเหตุว่ายังไม่มีการยื่นคำร้องต่อศาลรัฐธรรมนูญจริง มีแต่เพียงมติออกมา

ซึ่งพอตรวจสอบกันจริงๆ ก็พบว่า กกต.ยังไม่ยื่นคำร้องจริงๆ นั่นแหละ เพราะบังเอิญมี กกต.เสียงข้างน้อย 2 คนไม่เห็นด้วย จะทำความเห็นคัดค้านรัฐธรรมนูญ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เกิดคำถามถึงบทบาท กกต.ที่ดูลุกลี้ลุกลนชอบกล

3. ประธานศาลอุทธรณ์คนใหม่มีคำวินิจฉัยว่า ประชาชนที่เป็นผู้เสียหายสามารถฟ้องร้อง กกต.ต่อศาลยุติธรรมได้ ได้ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นในโลกโซเชียล ระดับที่ จ๋าย ไททศมิตร นักร้องดังขวัญใจคนไทย ยังโพสต์ชื่นชมว่า “ขอบคุณและจะจดจำชื่อ”

นั่นคือรูปธรรมของเหตุการณ์ตัวอย่างว่า ขณะนี้ได้เกิดสถานการณ์ “ตุลาการสงคราม” หรือสถานการณ์ที่องค์กรฝ่ายตรวจสอบ ใช้อำนาจต่อสู้คัดค้านกับองค์กรตรวจสอบด้วยกันเอง ไปไกลจากเดิมที่รู้จักกันแค่ “นิติสงคราม” เป็นที่เรียบร้อย

ขณะที่ในอำนาจฝ่ายนิติบัญญัติก็มีสงครามตัวแทนของระบอบสีน้ำเงินที่มีตัวแสดงผู้เล่นหลักคือ “ประธานรัฐสภา” ที่ยิ่งนานวันยิ่งแสดงออกชัดเจนว่าประมุขฝ่ายนิติบัญญัติเกิดรุกคืบคุมอำนาจสภา ไล่บี้ฝ่ายค้านต้อนเข้ามุมมากขึ้นเรื่อยๆ

หากย้อนดูวีรกรรมของโสภณ ซารัมย์ ช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ก็จะเห็นถึงผลงาน

1. เคยวินิจฉัยให้ญัตติตั้ง กมธ.ตรวจสอบ พ.ร.ก.เงินกู้ 4 แสนล้านไม่ใช่เรื่องด่วน เพื่อปกป้องไม่ให้ฝ่ายค้านใช้พื้นที่สภาวิจารณ์กฎหมายดังกล่าว ในห้วงขณะที่กำลังมีการจับตาเรื่องนี้อย่างหนักในสังคม

2. เป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้วที่ประธานสภาดองเรื่องไม่ส่งคำร้องของ ส.ส.ฝ่ายค้านต่อไปยังศาลฎีกา เพื่อตั้งคณะผู้ไต่สวนอิสระสอบสวนคณะกรรมการ ป.ป.ช.ทั้งคณะ กรณีมีมติ “ตีตก” และยกคำร้องคดีซุกหุ้นของนายศักดิ์สยาม ชิดชอบ ซึ่งสวนทางกับคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่เคยสั่งให้พ้นจากตำแหน่ง เทียบกับคดีอื่นที่ใช้เวลาไม่นาน

3. เคยมีผลงานการปิดประชุมสภาเพื่อหนีญัตติด่วนวิกฤตพลังงาน เล่นเอาฝ่ายค้านสตั๊นกันทั้งแถบ

4. ใช้อำนาจเฉยเมย ไม่นัดประชุมถกรายงาน กกต. ทั้งที่จ่อคิวเข้าสู่สภาและมีผู้แทนต่อคิวอภิปรายจำนวนมากในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่ กกต.จะพิจารณาเรื่องโกงฮั้ว ส.ว. ถูกวิจารณ์ว่าปกป้อง กกต.ทุกวิถีทาง

5. ปิดประตูไม่ให้ร่างกฎหมายเกี่ยวกับการลบมรดกรัฐประหาร 6 ตุลา ซึ่งภาคประชาชนได้รวบรวมรายชื่อกว่า 59,503 คน ได้เข้าสู่การพิจารณาในสภา อ้างว่าร่างดังกล่าวไม่อยู่ในขอบเขตที่ประชาชนสามารถเข้าชื่อเสนอได้

6. ไม่ยอมนัดประชุมร่วม ส.ส.และ ส.ว. เพื่อพิจารณาแก้ไขรัฐธรรมนูญรายมาตราที่ ส.ส.ฝ่ายค้านเสนอ 7 เดือนแล้ว

เหตุผลที่ไม่นัดประชุมคงเป็นเพราะ 2 เรื่องที่ฝ่ายค้านนำเสนอ ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนไม่ให้ ส.ว.มีอำนาจตั้งองค์กรอิสระฝ่ายเดียว กับการคืนสิทธิ์ให้ประชาชน 2 หมื่นชื่อสามารถเข้าชื่อถอดถอนองค์กรอิสระได้

ทั้งสองประเด็นเป็นการแทงมีดไปที่กล่องดวงใจระบอบสีน้ำเงินพอดี

7. นำทีมสภาสีน้ำเงินเปิดปฏิบัติการริบอำนาจ “ประธาน กมธ.” เปิดช่องให้ ส.ส.รัฐบาล (ซึ่งเป็นเสียงข้างมากใน กมธ.) ร่วมกันลงมติสกัดกั้นไม่ให้ กมธ.ตรวจสอบเรื่องที่ส่งผลกระทบในทางลบต่อรัฐบาล ทั้งๆ ที่เป็นอำนาจตรวจสอบของ กมธ. และรัฐธรรมนูญก็ให้ความสำคัญกับเจตนารมณ์การตรวจสอบ

8. สร้างความชอบธรรมให้กับร่างแก้ไขข้อบังคับของ ส.ส.พรรคภูมิใจไทย ที่จะเข้าสู่การพิจารณาในสภา โดยข้อเสนอหลักคือ เลิกโควต้า ปธ.กมธ.ตามสัดส่วนพรรคแบบที่สภาเคยปฏิบัติจนเป็นวัฒนธรรมกันมายาวนาน เพื่อเปิดทางเสียงข้างมากคุม

9. เหตุการณ์ล่าสุดในสัปดาห์นี้คือ เตะถ่วงหรือปล่อยให้เลยกำหนดเวลาเรื่องการจัดสรรคณะผู้แทนไทยเข้าร่วมการประชุมสมัชชารัฐสภาอาเซียน (AIPA) ครั้งที่ 47 ทั้งที่นี่คือเวทีสำคัญระดับนานาชาติ จนสุดท้ายไร้ผู้แทนจากฝ่ายค้านเข้าร่วม

ซึ่งหากยังจำกันได้ ปีที่แล้ว รังสิมันต์ โรม เคยใช้เวทีนี้คัดค้านข้อเสนอของประธานสภากัมพูชาที่พยายามเสนอวาระเร่งด่วนกดดันไทยเปิดด่านชายแดนจนเป็นข่าวดัง

นั่นคือตัวอย่างรูปธรรมให้เห็นว่า คงไม่ผิดมากนักหากจะมีผู้เรียกบทบาทประธานสภาคนปัจจุบันว่าเป็น “ประธานเบรกเกอร์”

เพราะไม่มีใครจะมีผลงานตัดไฟที่จะลามไปหาระบอบสีน้ำเงินได้ชัดเจนเท่านี้ จากระยะเวลาที่เพิ่งดำรงตำแหน่งมาไม่นาน

อาการ “ขบเกลียวการเมือง” เกิดขึ้นทั้งในฝั่งอำนาจตุลาการ คือองค์กรอิสระกับศาลยุติธรรม และฝั่งนิติบัญญัติระหว่างประธานสภากับพรรคฝ่ายค้าน จึงเป็นรูปธรรมปรากฏของการใช้สงครามตัวแทนระบอบสีน้ำเงิน

เลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกมองว่าระบอบสีน้ำเงินกำลังพยายามกินรวบทุกเสาหลักอำนาจ

เมื่อการกินรวบอำนาจเกิดขึ้น ความไม่พอใจก็เกิดขึ้นตาม

ยิ่งกินรวบมาก ความไม่พอใจยิ่งสูงตามไปด้วย

และเมื่อเกิดการกินรวบอำนาจเบ็ดเสร็จสำเร็จ

จากความไม่พอใจ แต่ยัง “อดทนรอให้อยู่ในอำนาจได้” เพราะยังมีความชอบธรรมจากการเลือกตั้ง ก็จะเปลี่ยนเป็น “ความไม่พอใจระดับสูง” และ “ไม่สามารถทนให้อยู่ในอำนาจได้”

เมื่อถึงวันนั้น ก็นับถอยหลังได้เลย

“ท่านประธานเบรกเกอร์” หน้าไหนก็คงเบรกไม่อยู่