กวีกระวาด/ลัดดา สงกระสินธ์
ใบไม้หมดแรงหล่นค้างบนหลังคา
ยังบาดเจ็บและเฝ้าสงสัย
แต่เพราะ… เราต่างมี
จังหวะก้าวซึ่งเป็นส่วนตัว
คำพูด จึงน้อยถึงน้อยที่สุด
เท่าที่เราจะน้อยได้
ไม่ง่ายเลย
การรักไปด้วย
หักห้ามใจไปด้วย
ภายหลังการสั่นคลอนอย่างรุนแรง
การปะทะความหวาดผวาเข้าอย่างจัง
ย่างเท้าลงไปในวันพรุ่งนี้ที่กำลังรั่วไหล
อารมณ์บอบช้ำ
เหมือนน้ำขังนิ่งในแอ่งเล็กๆ
ใบไม้หมดแรงหล่นค้างบนหลังคา
ยามนี้ ตามแต่ชีวิตที่เหลือจะเป็นไป
