เอกภาพ | พิชัย แก้ววิชิต

เรือประมงผ่านประสบการณ์สภาพผุพังไม่พร้อมใช้ จอดนิ่งเอนเอียงเกยตื้นจุ่มน้ำนานนม

มากมายคราบไคลของความเก่า สีสันที่เคยแต่งแต้มฉาบทาผันเปลี่ยนไปแล้วตามกาลเวลา

นานแค่ไหนกับการออกหาปลาครั้งสุดท้าย กับวันแล้ววันเล่าที่ยังคงทรุดโทรมอยู่กับตอนอวสาน

ครั้งหนึ่ง ครั้งที่มันเคยเป็นเรือลำใหม่ กับวันแรกของการได้สัมผัสผิวน้ำ ลอยลำ ก่อนที่จะมุ่งหน้าพาชาวประมงออกสู่ทะเลในฐานะเรือหาปลาลำหนึ่ง

มันแล่นไปพร้อมความหวังของคนบนเรือ และอย่างเป็นปกติมันจะหวนคืนกลับมาพร้อมกับความสมหวัง และอาจผิดหวังบ้างในบางคราว ครั้งแล้วครั้งเล่าบนกระแสของความไม่แน่นอน

และท่ามกลางคลื่นลมของโชคชะตา เรือลำนี้อาจเคยเป็นบ้านหลังที่สองของใครสักคน และเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขมาแล้วอย่างต่อเนื่องจนยาวนาน

ไม่ห่างจากชายฝั่งของความเป็นจริง จุดจบไม่เคยลอยหายไปจากจุดเริ่มต้น ถึงเวลาที่มันจำต้องเป็นเรือโรยรา ถูกปล่อยให้ร้างตากแดดลมฝน ชวนให้นึกถึงปลาตากแห้ง หากแต่หลายแดดแล้วมาแรมปี ด้วยความเป็นเรือมันจะยังคิดถึงท้องทะเลอยู่หรือเปล่า สิ่งนี้เป็นเพียงข้อสงสัยจากผู้มากจินตนาการที่ไม่ต้องการคำตอบ เพียงแค่อยากฟังคำอธิบายแม้เพียงกระซิบให้พอรู้ว่า คนคุ้นเรือนี้หายไปไหน ทำอะไรอยู่ หรือไม่อาจกลายเป็นใครสักคน

ใครที่อาจกำลังบ่ายหน้าเข้าฝั่งหันหลัง ลืมทะเลและเรือให้เกยตื้นอยู่ริมฝั่งฝันของความทรงจำ

คาดว่าอาจมีเรื่องราวในอดีตเต็มลำอยู่บนเรือ จะดีกว่าหากได้ฟังเรื่องเล่าตามประสาจากลมปากของใครสักคน ใครที่เคยใช้ชีวิตอยู่บนเรือลำนี้ ความผูกพันอาจทำให้เราย้อนเวลากลับไปเมื่อครั้งวันวาน ภาพของการผจญภัยที่เต็มไปด้วยสีสันของการทำมาหากิน ให้เรือแห่งชีวิตกับมาลอยลำโลดแล่นอีกครั้ง สิ่งที่จะทำให้ผมได้เห็นเรื่องราวจากท้องทะเลฉายซ้ำอยู่ในแววตา / เทคนิค : F.8 1/400s ISO400 / สถานที่ : สะพานปลา ชะอำ

คาดว่าอาจมีเรื่องราวในอดีตเต็มลำอยู่บนเรือ จะดีกว่านี้หากได้ฟังเรื่องเล่าตามประสาจากลมปากของใครสักคน ใครที่เคยใช้ชีวิตอยู่บนเรือลำนี้ ความผูกพันอาจทำให้เราย้อนเวลากลับไปเมื่อครั้งวันวาน ภาพของการผจญภัยที่เต็มไปด้วยสีสันของการทำมาหากิน ให้เรือแห่งชีวิตกลับมาลอยลำโลดแล่นอีกครั้ง สิ่งที่จะทำให้ผมได้เห็นเรื่องราวจากท้องทะเลฉายซ้ำอยู่ในแววตา

เป็นที่น่าเสียดาย แม้จะอยู่ถูกที่แต่กลับไม่ถูกเวลา ไม่มีใครอยู่ตรงนี้ในวันนั้น มีเพียงผมที่เป็นเพียงผู้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป หลังจากการยกกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายภาพราวสองครั้ง ก่อนจะเดินหนีเลาะริมฝั่งหายไป

ผมเห็นแต่เรืออยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่รู้อะไรลึกซึ้งเกี่ยวกับวิถีชีวิตของคนกับเรือหาปลาของเขา

ผมตื้นเขินเกินกว่าจะเข้าใจวิถีแห่งท้องทะเล ไม่เข้าใจความหมายได้มากเท่าปู่ย่าตายายที่เติบโตมากับการทำประมง

สำหรับผมหรือใครอีกอาจรู้จักมักคุ้นได้เป็นอย่างดีกับปาท่องโก๋หรือปลากระป๋อง

และด้วยสัตย์จริง ผมไม่ชำนาญการหาปลาด้วยวิธีอื่นใดได้ด้วยตัวเอง

ผมรู้แต่เพียงว่า ปลาที่ผมกินมาโดยตลอดนั้นมาจากท้องทะเล ที่ครั้งหนึ่งพวกปลาทั้งหลายเคยเดินทางมากับเรือของชาวประมง

ขอบคุณมากมายครับ



เนื้อหาที่ได้รับการโปรโมต

เครื่องรางชั้นสูง ‘ตะกรุดเก้ากุ่ม’ หลวงพ่อครูบาวัง วัดบ้านเด่น สุดยอดวัตถุมงคลจังหวัดตาก
ล้อมคอก ‘ดาต้าเซ็นเตอร์’
ข้าวผัดน้ำพริกปลาทู
กระต่ายจันทร์
อสังหาฯ ปรับตามกำลังซื้อ
สารพันปัญหาเอเชี่ยนเกมส์ เมื่อญี่ปุ่นลดไซซ์เพื่อความยั่งยืน
ฮุนได STARIA Hybrid 11 ที่นั่ง ขุมพลังทางเลือกใหม่ ครั้งแรกในไทย
อ่านคนไร้ราก (3)
เดินตามดาว | ศรินทิรา : ประจำวันที่ 25 กันยายน – 1 ตุลาคม 2569
ภาพประกอบจาก กลุ่มวัชรสิทธา
ฆราวาสปฏิบัติธรรม
E-DUANG | ศึกษา อดีต เข้าใจ ปัจจุบัน ทาง ความคิด ทาง การเมือง
เดนตายในผ้าเหลือง | จัดฉากว่าตายแล้ว