บทความพิเศษ | พล.ต.ต.ปวีณ พงศ์สิรินทร์
ในช่วงที่กำลังจับกุมขยายผลแก๊งขโมยรถยนต์อยู่นั้น สภ.อ.เมืองภูเก็ตมีข้อจำกัดแทบทุกด้าน โดยเฉพาะอัตรากำลังของเจ้าหน้าที่ตำรวจมีไม่เพียงพอที่จะปฏิบัติภารกิจที่ใหญ่โต จนเกินขีดความสามารถ ด้วยศักยภาพเท่าที่มีจึงทำได้เพียงเท่านี้ เพราะยังต้องปฏิบัติภารกิจอื่นที่มีมากมายเป็นงานประจำที่ต้องรับผิดชอบ
แต่ถ้าหากมีกำลังเจ้าหน้าที่มากกว่านี้ และรับผิดชอบให้ตะลุยสืบสวนสอบสวนเพียงคดีนี้ มอบอำนาจให้ครอบคลุม โดยไม่ต้องพะวงกับงานอื่น ผมยืนยันว่าจะสามารถจับกุมแก๊งลักรถยนต์ได้มากมายมโหฬารกว่านี้อีกหลายเท่าได้อย่างแน่นอน
แต่เพียงเท่านี้ ก็ทำให้บริเวณลานจอดรถด้านหน้าของ สภ.อ.เมืองภูเก็ต ปกติก็กว้างขวางมาก กลับปรากฏว่าเต็มไปด้วยรถยนต์ที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองภูเก็ต และบาง สภ.ในจังหวัดภูเก็ต ร่วมกันตรวจยึดได้ถึง 33 คัน เพื่อตรวจสอบ และส่งคืนพี่น้องประชาชนที่เป็นเจ้าของที่แท้จริง
เมื่อผมมองไปยังรถยนต์ของกลางเหล่านี้ ผมรู้สึกภาคภูมิใจในผลงานที่ตำรวจ สภ.อ.เมืองภูเก็ตได้ร่วมกันสร้างขึ้นมา ซึ่งทุกคนทุ่มเทพลังกาย พลังใจ สติปัญญาอย่างเต็มที่ และยังมีผู้บังคับบัญชาระดับต่างๆ เดินทางมายัง สภ.อ.เมืองภูเก็ต ซักถามผู้ต้องหาถึงวิธีการลักรถและให้ผู้ต้องหาสาธิตวิธีการงัดกุญแจรถและชมรถยนต์เหล่านี้ เช่น พล.ต.ท.สุนทร ซ้ายขวัญ ผู้ช่วย ผบ.ตร.
คำชมเชยที่ผู้บังคับบัญชามอบให้ รวมทั้งประชาชนได้รับการปัดเป่าบรรเทาทุกข์ ผมจึงมีความปลื้มปีติในการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ เป็นตำรวจของประชาชนที่แท้จริง
เป็นอีกครั้งที่งานใหญ่พบความสำเร็จ รางวัลคือคำชมเชย เป็นดั่งดอกไม้ช่อใหญ่ที่มีมากมายหลากหลายสีสัน ทั้งสวยงาม แม้อยู่ไกลก็ยังได้กลิ่นหอมที่ฟุ้งขจรขจาย
ผมยังได้พิสูจน์ให้ตำรวจภูเก็ตเห็นกับตาถึงฝีมือการทำงานของผม
ผมขอขอบคุณผู้บังคับบัญชาทุกส่วนที่นอกจากจะชมเชยยังมีการประกาศให้สังคมทั่วไปได้รับรู้อีกด้วย
วันที่ 5 ธันวาคม 2541 เป็นวันสำคัญของประเทศไทยและเป็นวันหยุดราชการ เป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9
จังหวัดภูเก็ตได้จัดพิธีที่ศาลาประชาคม ผมได้รับคำสั่งให้เข้าร่วมพิธีตั้งแต่เช้าโดยแต่งเครื่องแบบตำรวจเต็มยศเสื้อสีขาว กางเกงสีดำมีแถบคาดสีเลือดหมู พร้อมกระบี่ถุงมือ
เมื่อเสร็จจากพิธีการ ผมเดินทางกลับมายัง สภ.อ.เมืองภูเก็ต จึงทราบว่า เกิดคดีใหญ่ในวันสำคัญของประเทศไทยขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา แต่ไม่มีใครแจ้งให้ผมทราบ
คดีสำคัญนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม 2541 เวลาประมาณ 03.50 น. ขณะที่ ร.ต.ต.คนึง พิทักษ์กุลธร เข้าร้อยเวรสอบสวนคดีอาญา อยู่ที่ สภ.อ.เมืองภูเก็ต ได้รับแจ้งเหตุจากศูนย์วิทยุ 191 เกิดเหตุยิงกันที่บริเวณสี่แยกถนนหลวงพ่อวัดฉลอง ตัดกับถนนสุรินทร์ ต.ตลาดใหญ่ อ.เมือง จ.ภูเก็ต จึงได้เดินทางไปยังที่เกิดเหตุพร้อมกับ พ.ต.อ.ชลิต ถิ่นธานี ผกก.สภ.อ.เมืองภูเก็ต
ซึ่งที่เกิดเหตุพบรถยนต์เก๋งยี่ห้อมิตซูบิชิแลนเซอร์สีบรอนซ์ทอง หมายเลขทะเบียน ภูเก็ต ข-4835 อยู่บริเวณริมถนนสุรินทร์ ใกล้กับสี่แยกไฟแดง เส้นทางมุ่งหน้าไปทางศาลากลางจังหวัดภูเก็ต สภาพด้านหน้ารถ ชนเสาไฟฟ้า
ตัวรถมีร่องรอยถูกยิงด้วยกระสุนปืน แต่มีผู้นำคนเจ็บส่งโรงพยาบาลวชิระภูเก็ตแล้ว พบคราบเลือดบริเวณที่นั่งของคนขับ พบปลอกกระสุนปืน ขนาด 9 มม. จำนวน 10 ปลอก ตกกระจายอยู่
บริเวณสี่แยกไฟแดง ตรวจพบหัวกระสุนปืน ขนาด 9 มม.จำนวน 4 หัว และเมื่อนำรถมายัง สภ.อ.เมืองภูเก็ต ตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง พบหัวกระสุนปืน ขนาด 11 มม. อีก 1 หัว ฝังอยู่ที่ลำตัวรถ ชาวบ้านแจ้งให้ทราบว่า รถยนต์ของคนร้ายเป็นรถยนต์กระบะ
เมื่อ ร.ต.ต.คนึงเดินทางไปถึงโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต จึงทราบว่าผู้ถูกยิงคือ ร.ต.ต.วีรพล หรือต้อย ปานรอด เป็นตำรวจนอกราชการ ระหว่างที่แพทย์กำลังช่วยชีวิตอยู่ในห้องฉุกเฉิน ไม่สามารถพูดได้แล้ว และไม่นานนักก็ถึงแก่ความตาย มีบาดแผลถูกยิงบริเวณแขนและไหล่
เมื่อมีการชันสูตรพลิกศพ แพทย์ได้ผ่าศพ พบหัวกระสุนปืนขนาด 9 มม. อีก 2 หัว
พ.ต.อ.ชลิต ผกก.สภ.อ.เมืองภูเก็ต ทราบว่า ผู้ตายมีสาเหตุโกรธเคืองกับนายปกรณ์ หรือเหมียว เอี่ยมละมัย ซึ่งนายปกรณ์ หรือเหมียว เป็นลูกน้องของนาย อ. อดีตผู้บริหารเทศมนตรีตำบลป่าตอง
และเมื่อคืนที่ผ่านมา นายปกรณ์ หรือเหมียว ได้มีเรื่องทะเลาะกันกับผู้ตาย นาย อ.ได้โทรศัพท์เข้าไปเคลียร์เรื่องระหว่างกัน แต่ผู้ตายไม่ยอม
และ พ.ต.อ.ชลิตยังทราบว่า ผู้ตายเคยมีเรื่องบาดหมางใจในเรื่องผลประโยชน์เก็บค่าเช่าแผงลอยที่หาดป่าตอง รวมทั้งเรื่องการหาเสียงเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลตำบลป่าตอง ซึ่งผู้ตายได้ไปหาเสียงให้กับคู่แข่งฝ่ายตรงข้ามกับนาย อ.
เมื่อทราบสาเหตุเบื้องต้นแล้ว พ.ต.อ.ชลิตพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงได้เดินทางไปยังบ้านพักของนาย อ. เมื่อเวลาประมาณ 07.00 น. ซึ่งบ้านพักอยู่ตรงข้ามกับร้านมานิตย์การยาง ใกล้กับเขารัง เลขที่ 25/28 ถนนแม่หลวน ต.ตลาดเหนือ อ.เมือง จ.ภูเก็ต
เมื่อไปถึงพบนาย อ. อยู่กันพร้อมกับนายปกรณ์ หรือเหมียว เอี่ยมละมัย นายสุรศักดิ์ หรือตึ๋ง ไอยะรา นายอนุชา ชุมนุช นายอนุมาศ จำนงค์ และนายสันติ หรือเบิ้ม เพชรพลอยดี พ.ต.อ.ชลิตได้ถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ยิง ร.ต.ต.วีรพล หรือต้อย ปานรอด ทุกคนปฏิเสธ
ผมทราบว่า พ.ต.อ.ชลิตได้นำกลุ่มบุคคลเหล่านี้ ยกเว้นนาย อ. มายัง สภ.อ.เมืองภูเก็ต พร้อมกับนำอาวุธปืนออโตเมติก ขนาด 11 มม. ยี่ห้อโคลท์ จำนวน 1 กระบอกจากนาย อ. มาตรวจพิสูจน์
และให้พนักงานสอบสวนหลายคนสอบปากคำไว้แล้วปล่อยตัวกลับไป
สําหรับรายละเอียดของคดีที่ภายหลังนำไปสู่การออกหมายจับนาย อ. ซึ่งคดีน่าจะดำเนินไปตามกระบวนการ
แต่ที่น่าตกตะลึง และชวนสลดหดหู่กับการกระทำของอัยการที่ทำหน้าที่เป็นทนายของแผ่นดิน กลับเข้าด้วยช่วยเหลืออาชญากรอย่างสิ้นความละอายใจ
เวลานั้นผมยังไม่มีประสบการณ์ที่ช่ำชองเพียงพอ หากมาเกิดในยุคที่ผมมีประสบการณ์ที่เพียบพร้อมแล้ว ผมคงจะจับอัยการคนนี้ติดคุกไปแล้ว
ติดตามต่อไป ว่าทำไมผมจึงกล้ายืนยันว่าเป็นฝีมือของอัยการบางคนที่นำเรื่องราวทั้งหมดในสำนวนการสอบสวนที่เป็นความลับของทางราชการไปขายให้กับคนร้าย จนเกิดความเสียหายในการดำเนินคดี และทำให้คำพิพากษาเป็นประโยชน์ต่อจำเลย
